Nieuwe teakfondsen

Steeds opnieuw duiken er teakfondsen op. Het binnenhalen van beleggingsgelden op basis van de ‘ongekend hoge opbrengsten van teakplantages’ blijkt onuitroeibaar.

Maar kennelijk nemen veel beleggers toch niet meer zonder meer aan, dat beleggen in teak zonder risico’s is. Derhalve zijn de laatste nieuwe fondsen voorzien van ‘garanties’ en ‘directe uitkeringen’.

Per definitie is zo’n garantie onverklaarbaar en hoogst onwaarschijnlijk - zo niet onmogelijk - en dus verdacht. Immers, een teakplantage moet worden aangelegd en onderhouden, kost jarenlang alleen maar geld en brengt dus ook jarenlang geen cent op. Pas na ongeveer 12 jaar - of nog veel later - kan enige opbrengst worden verwacht (hoewel dat nog niet eens vast staat). Hoe kunnen fondsen dan maandelijks en meteen geld uitkeren?

Er zijn 2 mogelijke verklaringen:

De teakbelegging wordt gecombineerd met een andere belegging, bijv. in plantages die vanille of citrusvruchten verbouwen. Maar als dergelijke plantages zoveel opbrengen dat niet alleen die plantage kan worden gefinancierd, maar ook nog een teakplantage erbij, en er blijft dan nog genoeg over om een uitkering van 1% per maand (!) te garanderen, dan zou het toch veel slimmer zijn om alleen maar in vanille of limoenen te beleggen? En waarom zijn die winsten zo gigantisch hoog? Is er dan geen wereldwijde concurrentie? Zijn er geen multinationals, die zich met dergelijke plantages bezighouden? Als de opbrengsten zo hoog zijn, dan gaat toch iedere boer in de tropen vanille of limoenen verbouwen? Dan ontstaat een enorm aanbod, met als gevolg dat de prijzen kelderen. En dan kan die ‘gegarandeerde maandelijkse uitkering’ toch niet meer worden gegarandeerd? Hoe kunnen die bedrijven tientallen jaren vooruitzien en toch zeker weten, dat hun prognoses uitkomen tot in de verre toekomst?

De belegger krijgt gewoon een ‘sigaar uit eigen doos’. Men betaalt elke maand een beetje van het eigen geld terug. Het is dus niet meer of minder dan een piramide-spel. Teak, limoenen, vanille, het maakt niets uit waarop de ‘belegging’ gebaseerd is. De ‘beleggingsfondsen’ betalen gewoon iedere maand een procentje van uw eigen geld terug. Het duurt 100 maanden (ruim 8 jaar) voordat de belegger zijn geld terug heeft! Maar zolang overleven die fondsen natuurlijk niet...

Garanties

Geboden garanties hebben natuurlijk alleen waarde, als het betreffende fonds over voldoende kapitaal en reserves beschikt. Banken en verzekeringsmaatschappijen moeten aan strenge eisen voldoen en worden continu gecontroleerd. Zij hebben dan ook altijd een fors eigen vermogen om eventuele tegenvallers voor hun klanten te compenseren. In combinatie met een grote spreiding van risico’s.

Teakfondsen daarentegen zijn nauwelijks gereguleerd. Zij verzinnen juist constructies om zich te kunnen onttrekken aan controles door De Nederlandsche Bank (DNB) en Autoriteit Financiële Markten (AFM). Dergelijke fondsen blijken niet over kapitaal te beschikken als er iets mis gaat. GoodWood heeft bijv. garanties verstrekt die vele malen hun eigen vermogen overtreffen. Als er dus twijfel ontstaat bij een grote groep beleggers zullen velen hun garantie terug willen hebben. Dat kan het fonds niet betalen.
De berekening van dat eigen vermogen is bij teakfondsen toch al discutabel (ze berekenen dat vermogen dikwijls zelf, mede op basis van de ‘waarde’ van de bomen op hun teakplantages).

Droom verder

Zolang dergelijke ‘beleggingsfondsen’ meer binnen krijgen dan er uitbetaald moet worden, gaat het goed. Na 1-2 jaar droogt de instroom van geld op. Er is negatieve publiciteit, justitie bemoeit zich ermee, of het aantal beleggers dat er nog intrapt is onvoldoende.

Opeens zijn de kantoren verlaten, de bankrekeningen leeg, de initiatiefnemers onvindbaar. In plaats van 12% per jaar bedroeg uw werkelijke, negatieve rendement 80-90% per jaar. Behalve die maandelijkse uitkering - over een korte periode - is al uw geld weg....