(1) De grond van de plantages kopen

Daarbij gaat het om ruim 600 hectare bos- en weidegrond. Let wel, het feit dat er teakbomen op staan maakt de grond niet waardevoller. Integendeel, de grond is waardeloos vanwege het vruchtgebruik. Als dat wordt opgeheven, wordt de waarde bepaald door de geldende grondprijs minus de kosten voor het kappen en verwijderen van de bomen en het afval, plus de opbrengst van het hout.
Gezien de staat van de plantages en het ontbreken van onderhoud (zie Zwartboek, pag. 33-50) is de opbrengst lager dan de kosten van kappen en transport. Een bewijs hiervan is, dat de bomen er nog staan. Als de bomen waarde hadden, waren ze allang gekapt. Wie controleert of er wordt gekapt? Of de waardevolle bomen er allang tussenuit zijn gehaald en verkocht?
(Volgens berichten uit Costa Rica is dat laatste inderdaad al gebeurd).

Het gaat om grond, die in Costa Rica te koop is voor prijzen tussen de $500 en $1.500 per hectare. Die prijs ligt hoger als de grond geschikt zou zijn voor het een of ander. De grond is ongeschikt voor teak, dat is in het Zwartboek (33-39) aangetoond. Alleen Dominical heeft ‘ocean view’, waardoor prijzen fors kunnen oplopen tot wel $10.000 per hectare.
De grond wordt aangekocht (volgens Teakbestand) voor een bedrag van $1,8 miljoen. Dat komt neer op een gemiddelde van $3.000 per hectare. Overigens is daarvan slechts tussen de 250 en 300 ha verkocht aan participanten. Mensen die dus meedoen met het plan van Teakbestand betalen voor hun kavel per saldo ruim $6.000/ha; dat is tussen de 4x en 12x de werkelijke grondprijs.

Naar inhoudsopgave

Vorige pagina

Volgende pagina...

De bomen op Dominical zijn niet aangeplant met het doel mooi en waardevol teak te produceren. Destijds werd subsidie verleend op het planten van teakbomen. Men wilde natuurlijk niet méér uitgeven dan die subsidie.

Een belangrijk deel van Dominical Hoog geeft een prachtig uitzicht over de oceaan. De golven voor de kust zijn uniek, een paradijs voor surfers.

Het ligt dan ook in de bedoeling om op de heuvel huisjes te bouwen en die te verkopen. De teakbomen staan daarbij behoorlijk in de weg. En wat nog erger is, op die bomen rust vruchtgebruik. Als dat vruchtgebruik zou worden opgeheven ligt de weg open voor de grondeigenaar en voor projectontwikkelaars om groot geld te verdienen.

Maar hoe krijgt men de teakbeleggers zo gek om dat vruchtgebruik op te geven, zonder dat hen daarvoor (vooraf) een fors bedrag wordt betaald?